Κοινοποιησεις

Καλοκάγαθοι γίγαντες οι φίλοι μου, μέσα από παραμύθια θαρρείς βγαλμένοι.
Από παραμύθια άγρια, από παραμύθια ροκ.
Σπάνε πόρτες τα ξημερώματα και τραβάνε σουγιάδες στη γη του πουθενά.
Χορεύουν στα σκοτάδια, αγαπάνε τα σύννεφα,
Τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους με ανάρμοστες ευχές.
Καταραμένοι αρτίστες, μπαρόβιοι, ξεραμένοι στίχοι πεσμένοι σε θάλασσες, γόνοι του Πανούση, αλλάζουν τα χρώματα της καθημερινότητας, σκορπάνε πινελιές από ποιήματα, πίνακες, Jagermeisteir και αραδειάζουν τα όνειρα τους στου HUSTLERS τα σκαμπό.
Σβήνουν τις αποστάσεις σαν τσιγάρο σε λευκά τασάκια κι έτσι είναι πάντα εδώ.
Κλαίνε ακούγοντας νεογνά τραγούδια και ιστορίες παμπάλαιων ξεριζωμένων καρδιών.
Μη νομίζετε πως είναι άνθρωποι, ξωτικά είναι, ξωτικά βγαλμένα από παραμύθια.
Από παραμύθια άγρια, από παραμύθια ροκ.
Από παραμύθια που στάζουν σκόνες ζωής κι εγώ τις σνιφάρω με λαιμαργία.