Κοινοποιησεις

Ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι για να κατασκευάσουν μια κάποια ευτυχία.
Οργανώνουν τις ερωτικές τους τσάρκες με μια γερή δόση μποέμικης
ασωτίας. Με μια νιότη ευκολόπιστη στις απολαύσεις. Με ένα γηρατειό όλο
υπαινιγμούς για την επερχόμενη καταχνιά.

 
Ζούμε σε εποχές όπου το άτομο έχει πειστεί πως μπορεί
να κάνει τα πάντα. Ζούμε τον εκφυλισμό της μονάδας μέσα
στο ψειριασμένο δώμα της συμβίωσης.
 
Αρσενικά νευριασμένα με τη μαμά που τα ευνούχισε, αλλά εν
τέλει μισογύνικα αντράκια, που θαρρείς πως τους απέμεινε ένα μικρό
απόθεμα περιέργειας για το μουνί.
 
Θηλυκά μαγκωμένα μέσα στην πλαστογραφία της εικόνας τους και στο
λήθαργο της ερωτικής φλεγμονής.
 
Ζεύγη βυθισμένα στην ψηφιακή ολότητα, στις κενές τους ώρες τηλεφωνούν,
στέλνουν μηνύματα γράφουν στιχάκια σχόλια παρατηρούν τα ατέλειωτα βίτσια
άλλων, στοχαζόμενα όλες τις φλογερές κοινοτοπίες των πωλητών ευτυχίας και
θετικής ενέργειας.
 
Αναμασώντας κάθε μαλακία παίζουν ρόλους και ρολάκια κατά περίσταση,
αρνούνται να δεχτούν τα σημάδια της παρακμής και τα ντουβάρια
που τους καταπλάκωσαν.
 
Μόνο λαιμαργία και ψευτοχλιδή. Μια πανωλεθρία της ύπαρξης και της
ζωής. Μια μιζέρια της ομοιομορφίας. Ένας βλοσυρός πάτος.
 
(Πηγή: dromos | ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ)