Κοινοποιησεις
 
έχω αποτύχει σχεδόν σε όλες τις απόπειρες μου
οι φίλοι μου με έδιωξαν με ένα σιωπηρό νεύμα
οι γυναίκες που μ’ αγάπησαν δεν μ’ είχαν αγαπήσει τελικά
και βιαστικά όσο και επόμενα έφυγαν η μια μετά την
άλλη
τα χρόνια μου τα έκλεισα σε κουτάκια με ταμπέλες
και αριθμούς τις νύχτες μου επικαιροποίησα με λέξεις –
γραμματόσημα απελπισίας και σε φυλάκια πόνου στοίβαξα τις
τελευταίες υφές ελπίδας για τους επόμενους καιρούς άχαρης
ξηρασίας που έρχονται
όλα απέτυχαν – σ’ όλα απέτυχα, παταγωδώς και αδιαφιλονίκητα
ακόμα και έτσι όμως, κάτι μέσα μου πιστεύει στα φώτα
μοιάζει ανθρώπινο. απόλυτα ανθρώπινο. μα δε νιώθω άνθρωπος·
Προηγούμενο άρθροΒλαντιμίρ Μαγιακόβσκη | άτιτλο
Επόμενο άρθροΚαλλιόπη Παπάνη | παρακείμενος αρσενικό_δηλητήριο_
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.