Κοινοποιησεις

Η υπόθεση “ανθρώπων έργα” για την  Τριχωνίδα,
τη μεγαλύτερη σε  έκταση (και ωραιότερη) λίμνη της χώρας,
εξελίσσεται  κανονικά στο πέρασμα των χρόνων.
Στην παρούσα φάση ξετυλίγεται ένα μοναδικό «ανθρώπινο έργο»
κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια και στα πόδια των επισκεπτών:
Η ρύπανση.
Ένα έργο που μας δείχνει ότι δεν μας αξίζει τόση ομορφιά
και αποτελεί  αφορμή για δυσφήμιση της ωραιότερης γωνιάς της  λίμνης,
στο χωριό Καψοράχη Αιτωλοακαρνανίας.

Το έργο αυτό δεν είναι άλλο από το άπλωμα σε μήκος
και πλάτος των σκουπιδιών, που αφήνονται από τους επισκέπτες ,
ιδιαίτερα στα προσβάσιμα σημεία της.
Ας μην ξεχνάμε ότι τις μικρές ώρες λειτουργεί και ως
αγκαλιά σε παρέες  που απολαμβάνουν τη γαλήνη της,
διότι εκεί υπάρχει λιγότερη κίνηση κόσμου και η φιλόξενη λίμνη
δεν θα σε μαρτυρήσει, αλλά όταν ξημερώσει το φως της μέρας
θα φανερώσει ποιος δεν ήταν εντάξει.

Αν αναλογιστούμε ότι στο σύντομο μέλλον θα υπάρχουν
λίγες εναπομείνασες δημόσιες κοινόχρηστες ακτές και το πιθανότερο είναι
να έχουμε μια πλήρη μετατροπή του δημόσιου χώρου σε ιδιωτικό,
με πλήρη άνθιση του καπιταλισμού και μια νεόφερτη –
αμφίβολης αισθητικής – μετάλλαξη του χώρου,
που θα αποκλείσει την πρόσβαση στην καβάτζα,
μόνο και μόνο τότε θα εκτιμηθεί αυτή η πραγματική σπατάλη χρωμάτων
που ξοδεύει για μας η φύση.
Διαφορετική νοοτροπία υπάρχει, μόνο που τη συναντάς αποκλειστικά σε τουρίστες  επισκέπτες και το διαπιστώνεις όταν τους βλέπεις να μαζεύουν
τα σκουπίδια μας.
Αλλά αν υπήρχε κοινός νους και περιβαλλοντική ευαισθησία,
οι τουρίστες που τα μαζεύουν (και που κατά τα άλλα
τους κοροϊδεύουμε, αντί να ντρεπόμαστε) θα ήταν περιττοί.
Δηλαδή χρειάζεται συνείδηση και ενδιαφέρον από την τοπική κοινωνία,
φροντίδα προς τη φύση, πρωτίστως για εμάς τους ίδιους, αλλά
και τους επισκέπτες.
Οπότε σε αυτή την περίπτωση σκέφτηκα έχουμε να περιμένουμε μία
άλλη προσέγγιση για την προστασία του ωραιότερου
(ακόμα δημόσιου) σημείου της λίμνης από την – συμπαθή κατά
τ’ άλλα – τοπική κοινωνία.

Μάταιο για τώρα.

Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις παραπάνω σκέψεις, ένας κύριος
ντόπιος μόλις έφτασε και στην αγκαλιά κρατούσε το γλυκύτατο εγγονάκι
του, το οποίο έπινε από ένα πλαστικό πολύχρωμο
καλαμάκι ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδας.
Ο παππούς, εμφανώς ευχαριστημένος που το παιδί ήπιε όλη του τ
ην πορτοκαλάδα, πήρε από τα χέρια του το άδειο  πλαστικό
μπουκάλι και μαζί με το καλαμάκι που ήταν μέσα, τα
πέταξε στη λίμνη.
Γύρισε απευθυνόμενος στο εγγονάκι του και  δίχως να
ντραπεί του είπε “πάειιι”.


Υ.Γ Προτίμησα, αν και φωτογράφισα το “ανθρώπινο έργο”
της ντροπής, να μην το παρουσιάσω ώστε να μην του
προσφέρω θέση στο μουσείο του μέλλοντος

Προηγούμενο άρθροΓιάννης Ζελιαναίος | άτιτλο
Επόμενο άρθροΣάντι Βασιλείου | άνυδρα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.