Κοινοποιησεις
Αναρωτιέμαι αδιάκοπα αν θα ήταν καλύτερα για μας να μην κρυβόμαστε, αν είχαμε πεθάνει σήμερα, για να μην αναγκαζόμαστε ν’ ανεχόμαστε όλη αυτή την αθλιότητα, και κυρίως για να γλιτώσουμε τους άλλους.
Αλλά αυτή η σκέψη μας κάνει όλους να τρέμουμε, αγαπάμε ακόμα τη ζωή, δεν έχουμε ξεχάσει ακόμα τη φωνή της φύσης, διατηρούμε ακόμα ελπίδες, ελπίδες για τα πάντα.
Αρκεί να συμβεί κάτι γρήγορα, ακόμα και πυροβολισμοί αν χρειαστεί, δε θα μας τσακίσουν περισσότερο απ’ αυτή την ανησυχία, αρκεί να έρθει το τέλος, ακόμα κι αν είναι δύσκολο, τουλάχιστον να μάθουμε αν επιτέλους θα κερδίσουμε ή θα πεθάνουμε.