Κοινοποιησεις
 
Άθλιο πλάσμα μου, ελεεινό,
τη γλώσσα που έβγαζες στους καθωσπρεπισμούς
σε άξαφνο ανέβασμα των πυρετών μου
 
Από τον πρωκτό βγαλμένο κατεργάρικα
βαθύ, γλυκό, λυτρωτικό
και ποταπό μου ένθεο πλάσμα
 
Ρίγος
και διέτρεχες τη στήλη τη σπονδυλική
Γητειά
και μες στα παστρικά αναδυόσουν
 
Και περιγέλαγες τις ενοχές
Με εκτυφλωτικά λευκό το ασπράδι του ματιού
με αθωότητα αφοπλιστική
της συμφοράς πάλι έπαιρνες πάνω σου την ευθύνη
 
Πλάσμα μου για τα πάντα ικανό
θύτη και θύμα παιχνιδιού που όριζες πάντα
 
Πόση ανάγκη και ηδονή
κάθε που τη λεκάνη λίκνιζες
γλείφοντας τα μαχαίρια
 
Φτύνοντας ό,τι δεν ήταν έρωτας
Αιρετικέ, μαύρε άγγελέ μου!
Προηγούμενο άρθροΤα υφαντά της Πηνελόπης
Επόμενο άρθροΚατερίνα Αγυιώτη | Άτιτλο
ΑΡΓΥΡΩ ΠΑΤΣΟΥ
Η Αργυρώ Πατσού εργάζεται ως μεταφράστρια και παιδαγωγός. Από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια» κυκλοφορεί η ποιητική της συλλογή «Απόσταγμα», ενώ το δεύτερο βιβλίο της, (ανθολογία διηγημάτων) βρίσκεται υπό έκδοση. Διατηρεί ελεύθερη συνεργασία με την Εφημερίδα των Συντακτών