Κοινοποιησεις

Πέθανε σαν σήμερα στις 29 Δεκεμβρίου του 1986.
Αν το καλοσκεφτώ ήμουν μόνο 16 ετών τότε και θα έδινα και την μέχρι τότε ασήμαντη ζωή μου, προκειμένου να τον είχα γνωρίσει από κοντά.
Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι ή Ταρκόβσκι, ήταν ένας πολύ γοητευτικός, καλλιεργημένος Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Επιπλέον, είχε γεννηθεί στις 4 Απριλίου του 1932, κάτι που σημαίνει ότι ανήκε στο ζώδιο του Κριού (όπως εγώ).
Και μπορεί να φαίνεται ακραίο το ότι τολμώ ακόμα και να το σκεφτώ αλλά αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν με δύναμη ψυχής, όραμα, τόλμη και μια ασίγαστη φλόγα στη ψυχή που έγινε εφαλτήριο δημιουργίας..
Προσωπικά τους αγαπώ αυτούς τους τύπους!!
Παντρεύτηκε δύο φορές (Κριός γαρ) την Ίρμα Ράους (1957; 1970) και την Λαρίσα Ταρκόφσκαγια (1970; 1986).
Σπούδασε στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και στο Ινστιτούτο κινηματογράφου Γερασίμωφ, αποκομίζοντας τις ιδιότητες του σκηνοθέτη κινηματογραφικών έργων, του ηθοποιού, του μοντέρ, του σεναριογράφου και βιογράφου.
Ο Ταρκόφσκι, ανήκει στους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου. Δυστυχώς, πέθανε στο Παρίσι, από καρκίνο του πνεύμονα.
Λέω δυστυχώς, γατί όσο τον “γνώριζα” τόσο τον ερωτευόμουν!! Μου αρκούσε που έβλεπα μόνη μου πόσα κοινά είχαμε και πόση γοητεία ασκούσαν επάνω μου τα γραπτά και η εικόνα του..


Γεννημένος το 1932 στο χωριό Ζαβράγιε (Zavraje), ήταν γιος του σημαντικού ποιητή Αρσένϊι Ταρκόφσκι (Arseniy Tarkovsky). Σπούδασε μουσική, ζωγραφική, γλυπτική και αραβικά, ενώ για ένα διάστημα συμμετείχε σε γεωλογική αποστολή στην ανατολική Σιβηρία.
Από το 1956 φοίτησε για περίπου τέσσερα χρόνια στην κινηματογραφική σχολή VGIK (Ινστιτούτο κινηματογράφου της Σοβιετικής Ένωσης), υπό τις οδηγίες του Μιχαήλ Ρομ.
Στις τελικές εξετάσεις παρουσίασε την πτυχιακή του εργασία, που αποτελεί την πρώτη του ουσιαστικά κινηματογραφική δουλειά, με τίτλο “Ο βιολιστής και ο οδοστρωτήρας”, διάρκειας 46 λεπτών (1960).

Σπούδαζε και βραβευόταν συνεχώς!

Καλλιτέχνης του λαού της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, αξιόλογος καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, απέσπασε το Βραβείο Λένιν και βραβεύτηκε από την Βρετανική Ακαδημία Τεχνών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης.
Η διεθνής αναγνώριση του Ταρκόφσκι ήρθε με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, “Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν” (1962), η οποία κέρδισε τρεις “Χρυσούς Λέοντες” στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, μεταξύ των οποίων το βραβείο σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας.

Επόμενη κινηματογραφική ταινία του Ταρκόφσκι, αποτέλεσε η επική παραγωγή Αντρέι Ρουμπλιόφ (1969), η οποία αντιμετώπισε τον εξονυχιστικό έλεγχο και πολλές παρεμβάσεις εκ μέρους των σοβιετικών αρχών, με αποτέλεσμα η δημόσια προβολή της στη Ρωσία, να καθυστερήσει για αρκετά χρόνια μέχρι το 1971.
Η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών, αποκομίζοντας τελικά το βραβείο FIPRESCI.

Ο Ταρκόφσκι σκηνοθέτησε τις περισσότερες ταινίες του στη Ρωσία.
Το 1983 πραγματοποίησε για πρώτη φορά γυρίσματα εκτός της Ρωσίας, στην Τοσκάνη της Ιταλίας, για τις ανάγκες της ταινίας “Νοσταλγία” και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιταλία και αργότερα στη Γαλλία.
Η τελευταία του ταινία “Η Θυσία”, γυρίστηκε στη Σουηδία το 1986 κερδίζοντας τέσσερα βραβεία στις Κάννες. Πέθανε την ίδια χρονιά στην Γαλλία.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι, σε ρώσικο γραμματόσημο του 2007.
Το έργο του Ταρκόφσκι χαρακτηρίζεται από έντονα προσωπικά και μεταφυσικά στοιχεία, με επιρροές από τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική.
Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και σταθερά απόμακρα και μακράς διάρκειας πλάνα είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του.
Σταδιακά ανέπτυξε μία προσωπική θεωρία γύρω από τον κινηματογράφο, που αποκαλείται συχνά και ως γλυπτική του χρόνου.
Σύμφωνα μ’ αυτή, ο Ταρκόφσκι πίστευε πως ένας από τους κύριους στόχους του κινηματογράφου ήταν η καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου.
Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται συχνά για την έλλειψη γραμμικής αφήγησης, υιοθετώντας ποιητικούς συνειρμούς και «ονειρική λογική».
Ο ίδιος δεν θεωρούσε τα έργα του συμβολικά, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «…είμαι εχθρός των συμβόλων.
Είναι μια πολύ στενή έννοια, από την άποψη ότι ένα σύμβολο υπάρχει με σκοπό την αποκρυπτογράφησή του. Από την άλλη πλευρά, μια καλλιτεχνική εικόνα, δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση, είναι ένα ισοδύναμο του κόσμου που μας περιβάλλει.
Η βροχή στο Σολάρις δεν είναι σύμβολο, είναι απλά μια βροχή, που στην συγκεκριμένη στιγμή, έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον ήρωα.
Δεν συμβολίζει τίποτε, απλά εκφράζει.
Είναι μια καλλιτεχνική αλληλουχία εικόνων.
Το σύμβολο κατ’ εμέ, είναι κάτι πολύ περίπλοκο».
Συχνά οι ταινίες του Ταρκόφσκι, κατατάσσονται στο είδος του ποιητικού κινηματογράφου.
Ο ίδιος ο Ταρκόφσκι δεν αποδεχόταν αυτό το χαρακτηρισμό, που απέδιδε κυρίως σε άλλους σκηνοθέτες όπως στον Φελίνι και στον Παζολίνι, θεωρώντας πως ο αποκαλούμενος ποιητικός κινηματογράφος γίνεται σκόπιμα ακατανόητος..