Κοινοποιησεις
Θα ξεκινήσουμε ένα πρωί σαν όλα τ’ άλλα
μ’ ένα βαρύ χαμόγελο για πανωφόρι
Πίσω μας όλες οι πόρτες θα χάσκουν μισάνοιχτες
σαν πληγωμένα απ’ την αλήθεια στόματα
Μόνο τα παράθυρα θα κλείσουμε
και θα τραβήξουμε τις κουρτίνες
μ’ όλα τα λάθη μας
βυθισμένα στη σκόνη της εγκατάλειψης
Θα είναι λίγα τα βήματα
και δραματικά
Σκηνοθετείται ο πόνος, όπως ακριβώς και η ανακούφιση
Λίγα πια μένουν πηγαία
ίσως η πείνα και η δίψα
σπανίως το δάκρυ
κι ακόμα πιο σπάνια ο έρωτας
Λέω να φύγουμε μαζί
μια και πορευτήκαμε τόσο μόνοι ως τώρα
Θα αντέξουμε μέχρι την πρώτη γωνία
ή μέχρι την ύστατη αγωνία
Δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος η φυγή
γι’ αυτό δεν θα ζυγίσουμε τις αποφάσεις
ούτε θα μετρήσουμε τις απώλειες
Θα τελειώσει ήσυχα η διαδρομή
στις ξεκλείδωτες ψυχές μας
Λίγο πριν τον γκρεμό στρίβουμε προς τα πάνω

ακυρώνοντας τους φυσικούς νόμους, όπως αφύσικα ζήσαμε

.
(Cover by Liliroze Somaire)

Προηγούμενο άρθροΑργύρης Παλούκας | Λέω ένα βράδυ
Επόμενο άρθροΓιάννης Κοντός | Η σκάλα
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ
Γεννήθηκα μια Πρωτομαγιά στην Αθήνα. Αυτό με καταδίκασε να αγωνίζομαι για την ανθοφορία εσαεί. Σπούδασα στη Νομική και τη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας. Εργάστηκα αρκετά χρόνια στο χώρο του Τύπου και τώρα διδάσκω εφήβους, τραγουδάω και γράφω στίχους. Αν ξαναγεννιόμουν θα γινόμουν γλύπτρια ψυχών, ξεκινώντας την πρακτική μου από τη δική μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να αρνηθούμε το συμπαγές της ύπαρξης , αν θέλουμε να εξελιχθούμε.