Κοινοποιησεις

Για να μη με διακόψει κανείς
όταν μιλώ,
ρουφάω απ’ το βλέμμα του άλλου.
Μένω στα μάτια επίμονα.
Κι αν δεν πιάσει,
κοιτώ το στόμα.
Έχει λεπτά χείλη;
Που κατά κανόνα περιγράφουν
έναν μοναχικό άνθρωπο.
Αν ναι.
Ακούω προσεκτικά κι αδιαμαρτύρητα.
Όταν βλέπω δε,
σαρκώδη χείλη,
τραγουδώ από μέσα μου
τραγούδια της Φλέρυ.
Δεν έχω καμία επαφή με την ηρεμία
καθ’ ότι λατρεύω τις καταιγίδες.
Δεν μου αρέσει να με διακόπτουν,
όταν μιλώ για φόβο.
Ούτε ευγνωμονώ τις φθηνές καθάρσεις.
Σιχαίνομαι την άκομψη περιέργεια
και τον οίκτο του ανθρώπου
προς κάθε έμβιο ον, κάθε οργανισμό,
που κινείται κι αισθάνεται.
Εμάς,
που διακόπτετε, να μας ακούτε.
Είμαστε μια εξαιρετική ταινία,
που στο τέλος προβολής της
σας δίνουμε δώρο μια αγκαλιά και ένα εισιτήριο δώρο.
Με κουράζουν οι μπλαζέ τύποι ανθρώπων,
που κρύβουν πόθους, φόβους κι αλήθειες μέσα τους.
Όπως στριμώχνουμε τα περιττά ρούχα σε μια βαλίτσα
που ασφυκτιά και φωνή δεν έχει.
Οι καθυσηχασμένοι.
Αυτοί που στήνουν τη μπουκάλα για το ποιος έχει το πρώτο φιλί.
Απεχθάνομαι τους δήθεν κυρίαρχους του βίου αυτού.
Μένω στα μάτια.
Κι όπου η ψυχή βγάζει καπνούς,
ψάχνω δράκους κι αμφιβολίες σκίζουν το μυαλό μου.
Ακούω προσεκτικά.
Οι ενθουσιασμένοι, ξεχάσαμε ξέρετε.
Όταν οι σκέψεις αγγίζουν σύννεφα,
μυαλό δε βάζει κανείς.
Όχι δεν κρυφοκοιτώ.
Ενοχλούμαι όταν φοβάμαι κι οι εριστικοί σα θαύμα
μουλωχτά με διακόπτουν.
Έμαθα να μιλάω, ρουφώντας βλέμματα.
Μένω στα μάτια.
Η πιστή διδαχή εξ’ αποστάσεως και μη.