Κοινοποιησεις
 
Σταμάτα να με κοιτάς επίμονα.
Τα μάτια σου τρέχουν αίμα μέλι.
Βυθισμένη στο αίμα μέλι
η κίνηση,
η φθορά
το πορτοφόλι με τα δολάρια
σπαταλήθηκαν.
 
Δεν έχω να σου τάξω τίποτα.
Επιστρέφω στη κάμαρα μου,
με τη μπορντό ταπετσαρία
και τους χρυσούς πίνακες που είχες φέρει από Ασία.
Εκεί που σε φιλούσα σα να ‘ναι τώρα.
Δεν θυμάμαι πολλά,
μόνο η μυρωδιά της ντουλάπας
υγρή στα ρουθούνια μου,
που ανοιγόκλεινες όταν ήθελες να μιλήσεις
και δεν σ’ άφηνα.
Μυρωδιά χτισμένης ναφθαλίνης.
 
Φεύγω.
 
Πάω στη μπουάτ να ακούσω το τραγούδι μου.
Στο μαγαζί με τις τεράστιες πράσινες ελιές.
Εκεί που τραγουδώ και μόνη.
Και χορεύω σαν χαρτί.
 
Μη με κοιτάς
θα γυρίσω τη πλάτη.
Λύτρωση προσμένω.
Μη ξεχνάς,
κρατώ την καρδιά σου
όπου κι αν βρεθώ,
μα αυτά τα μάτια,
που τρέχουν αίμα μέλι
με κάνουν να λυγίζω στην τόση τρυφερότητα.
 
Κάνε στην άκρη να περάσω,
και μη σκεφτείς πως δε θα φωτίζω
τον δρόμο σου,
όταν τα φώτα εξατμίζονται
και δίνουν σκυτάλη στ’ άστρα.
Άφησε μου την ψυχή σου στο τραπέζι
και φύγε.
Θα το εκτιμήσω.