Κοινοποιησεις
…Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων
θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών,
αντάρτης, ληστής, πειρατής,
ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων
που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους,
όσο και κείνων που εθελοτυφλούν.
Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά
του καταστημένου
και του συστήματός του,
αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται.
Θα σκότωνα,
θα τσάκιζα την κακομοιριά,
την υποταγή,
την ταπεινοφροσύνη
 
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη
για να την καλουπώνουμε σε σχήματα,
δε μας ανήκει καν,
όπως δε μας ανήκει τίποτα,
από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος,
ο κάθε τιποτένιος,
μπορεί να μας δέσει πάνω σε μια καρέκλα,
έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι,
να μας φτύσει, να μας μαστιγώσει, να μας βιάσει.
 
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα
την ασυνειδησία,
την αγριότητα,
το χάος,
καταλύοντας το σεβασμό για τον παράγοντα ανθρώπινο.
Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο,
από το «χάσμα των γενιών»
που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους
και ετοιμάζει
τους αυριανούς παιδιά- καταδότες.

(Απόσπασμα από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου,
Επάγγελμα Πόρνη)