Κοινοποιησεις

Ο Λιβανέζος Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλλα είναι ο μακροβιότερος
πολιτικός κρατούμενος στις ευρωπαϊκές φυλακές,
καθώς βρίσκεται έγκλειστος στις γαλλικές φυλακές εδώ
και 35 χρόνια!

Ο Ζ. Ι. Αμπντάλλα ήδη από νεαρή ηλικία είναι ένας
στρατευμένος κομμουνιστής, που έχει διαγράψει μια υποδειγματική και
ακέραιη διαδρομή στο διεθνές επαναστατικό κίνημα.
Το 1971 οργανώνεται στις τάξεις του Λαϊκού Μετώπου
για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), για να
αγωνιστεί ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης και το
επιβαλλόμενο καθεστώς απαρτχάιντ από το σιωνιστικό καθεστώς του
στρατοκρατικού Ισραήλ, για να αγωνιστεί για τον σοσιαλισμό
και την ειρήνη στα εδάφη της Παλαιστίνης και του αραβικού
κόσμου της Μεσοποταμίας.
Το 1978, μάλιστα, τραυματίστηκε, ενώ πολεμούσε εναντίον των
ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων που εισέβαλαν στον Λίβανο.
Το 1980 ο ίδιος θα αποτελέσει ένα από τα ιδρυτικά
μέλη των Ένοπλων Επαναστατικών Λιβανέζικων Φραξιών,
οργάνωσης που αντιμάχεται ένοπλα την ισραηλινή κατοχή του
Νοτίου Λιβάνου, συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις ενάντια στον σιωνιστικό
στρατό εισβολής και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές συμμάχους του.

Στις 24/10/1984 ο Ζ. Ι. Αμπντάλλα συλλαμβάνεται στη Λυών της Γαλλίας,
κατηγορούμενος για παράνομη κατοχή πλαστών εγγράφων.
Το 1986 καταδικάζεται σε 4 χρόνια φυλάκισης.
Στη δίκη του παρέστησαν ως πολιτική αγωγή οι ΗΠΑ και το Ισραήλ,
ασκώντας πίεση στη γαλλική κυβέρνηση, ώστε να αυστηροποιήσει
τις επιβαλλόμενες ποινές στο πρόσωπο του Ζ. Ι. Αμπντάλλα,
μεροληπτώντας έτσι για την τελική απόφαση και την έκβαση της
δικαστικής υπόθεσης κατόπιν των κατευθυντήριων γραμμών που υπαγορεύθηκαν
στις ίδιες τις γαλλικές αρχές από τα αντίστοιχα ιμπεριαλιστικά κέντρα
των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Η κράτησή του, όμως, παρατείνεται παράτυπα, καθώς οι γαλλικές αρχές
αναζητούν μετά μανίας ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του,
ώστε να τον εμπλέξουν ως ένοχο για ένοπλες επιθέσεις.
Έτσι, το 1987 θα δικαστεί ξανά από ειδικό δικαστήριο
και τελικά καταδικάζεται σε ισόβια φυλάκιση, κατηγορούμενος για
την εκτέλεση του στρατιωτικού ακόλουθου της αμερικάνικης πρεσβείας στο Παρίσι, συνταγματάρχη Τσάρλς Ρέυ, καθώς και του Ισραηλινού πράκτορα της Μοσάντ,
Γιάκομπ Μπαρσιμάκοβ.
Αξίζει να αναφερθεί πως στην αρχική πρόταση του εισαγγελέα υπήρχε
η πρόβλεψη της ποινής των 10 ετών (ή και λιγότερο),
ενώ ένας από τους δικηγόρους του Ζ. Ι. Αμπντάλλα συμμετείχε
στην παρακολούθηση του ίδιου για λογαριασμό των γαλλικών
μυστικών υπηρεσιών!
Από το 1984, λοιπόν, μετά από μια δικαστική οδύσσεια γεμάτη
παρατυπίες και ανώτατες διπλωματικές και κρατικές μεθοδεύσεις,
ο Ζ. Ι. Αμπντάλλα παραμένει πίσω από τα σίδερα της
γαλλικής φυλακής Λανεμεζάν, που όμως αδυνατούν να λυγίσουν
το αγωνιστικό φρόνημά του, όπως μαρτυρά η ενεργή πολιτική δράση του,
η συμμετοχή και η πολιτική παρέμβασή του στη διεθνώς εντεινόμενη
ταξική πάλη, οι αγώνες του στη φυλακή και η αλληλεγγύη
του στον παλαιστινιακό λαό και τους Παλαιστίνιους κρατούμενους απεργούς πείνας.

Από το 1999 ο Ζ. Ι. Αμπντάλλα δικαιούται την υφ’ όρον απόλυσή του.
Οι αιτήσεις του όμως απορρίπτονται διαδοχικά η μία μετά την
άλλη εδώ και 20 χρόνια.
Ακόμα και όταν εγκρίθηκαν δικαστικά, Γάλλοι, Αμερικανοί και
Ισραηλινοί διπλωμάτες παρενέβησαν στα ανώτερα κλιμάκια
της γαλλικής αστικής δικαιοσύνης, ώστε να ανασταλεί η απελευθέρωσή του.
Μεταξύ αυτών των ιθυνόντων υπήρξαν ο πρώην Γάλλος πρωθυπουργός,
Μανουέλ Βαλς και η πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον.

Το αφήγημα της ανεξάρτητης και αδιάβλητης δικαστικής εξουσίας
αποτελεί απλώς μια φτηνή φενάκη που το ίδιο το αστικό
στρατόπεδο διατρανώνει με σκοπό την απόσπαση της κοινωνικής
συναίνεσης απέναντι στην ταξική του κυριαρχία και την ενσωμάτωση των
από τα κάτω στις κυρίαρχες κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις.
Η αστική δικαιοσύνη έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο και μας το
υπενθυμίζει διαρκώς, από τη μία με το να περιθάλπει,
να αθωώνει και να εθελοτυφλεί υπέρ των στυλοβατών του καπιταλιστικού
συστήματος και από την άλλη με το να διώκει αυτούς
που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και αυτούς που
αγωνίζονται ενάντια στη βαρβαρότητα του κράτους και του καπιταλισμού.
Η ταξική μεροληψία της αστικής δικαιοσύνης και ο ρεβανσιστικός της
χαρακτήρας ενώπιον όσων ανήκουν στο προλεταριακό στρατόπεδο και
αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία και τον ιμπεριαλισμό
είναι έκδηλα φαινόμενα τόσο στην περίπτωση του Λιβανέζου
κομμουνιστή Ζ. Ι. Αμπντάλλα, όσο και του κομμουνιστή επαναστάτη
Δημήτρη Κουφοντίνα, μιας και αμφότεροι βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο
καθεστώς εξαίρεσης, στη διαμόρφωση του οποίου έχουν συμβάλλει
απροκάλυπτα με τις διακρατικές πιέσεις τους τόσοι και τόσοι ιθύνοντες
του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.

Φτωχοί, απόκληροι, εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι οφείλουμε
να επιστρατεύσουμε την ταξική αλληλεγγύη ως συνεκτικό στοιχείο
και ταυτόχρονα αιχμή του αγώνα μας ενάντια στην κρατική και
δικαστική αυθαιρεσία, ενάντια στα επιβαλλόμενα καθεστώτα εξαίρεσης και τους αποκλεισμούς που διαστέλλονται χωρίς φρένο, για να χτυπήσουν
τελικά όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της τάξης μας.
Από κοινού της γης οι κολασμένοι να αγωνιστούμε για την
ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά την εκμετάλλευση,
την καταπίεση και την αδικία, για να οικοδομήσουμε πάνω στα
συντρίμμια της αστικής κυριαρχίας τον καινούριο κόσμο του
ελευθεριακού κομμουνισμού, της πανανθρώπινης κοινωνικής χειραφέτησης.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ
ΖΩΡΖ ΙΜΠΡΑΧΙΜ ΑΜΠΝΤΑΛΛΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΝΑ ΔΙΑΡΡΗΞΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΡΕΒΑΝΣΙΣΜΟ ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης (μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας)