Κοινοποιησεις

Θα σου δέσω
τα χέρια
σαν μια φλόγα,
οδύνη να υπηρετείς
πράγματα ανόητα.
Θ’ αρχίσω να τρέχω
με τις γροθιές ψηλά
ανάμεσα στα σπίτια
των ανθρώπων.

Έχουμε όλοι κοιμηθεί
υπερβολικά.

Κοιμισμένοι
στο πλήρες φως
καθώς τ’ αστέρια
καταμεσήμερο.

Κοιμισμένοι
με τις λάμπες
μισοαναμένες’
κρυολογημένοι
στην ηλιακή πυράκτωση’
μετρώντας τον αριθμό
των μαλλιών μας,
βλέποντας να μεγαλώνουν
τα είκοσί μας νύχια.

Πότε
οι κήποι τ’ ουρανού
θα ρίξουν ρίζες
στη σάρκα των ανθρώπων,
στη ζωή των ανθρώπων,
στον οίκο των ανθρώπων;

Δεν πρέπει να κοιμηθούμε
μέχρι τότε.
Ανοιχτά τα βλέφαρα’
χωρισμένα με τα δάχτυλα
αν πάνε να σφαλίσουν,
ώσπου να κοκκινίσουν
από την κόπωση,
καθώς οι σεληνιακοί
κύκλοι,
όταν η καταιγίδα
θέλει
να διαμελίσει
το σύμπαν.