Κοινοποιησεις
Ας υποθέσουμε ότι εσύ, εγώ και καμιά εικοσαριά άλλοι ναυαγήσαμε και
βγήκαμε σ’ ένα νησί πλούσιο σε κάθε λογής καρπούς. Θα ‘πρεπε, βέβαια,
να δουλεύουμε για να μαζεύουμε την τροφή μας. Ας υποθέσουμε ότι
κάποιος δήλωνε ότι όλα ήταν δικά του και ότι κανένας δεν θα έπαιρνε
ούτε μπουκιά αν δεν του πλήρωνε πρόστιμο. Θα αγανακτούσαμε, έτσι
δεν είναι; Θα χλευάζαμε τις απαιτήσεις του. Αν δοκίμαζε να τις επιβάλει,
θα τον ρίχναμε στη θάλασσα και καλά θα κάναμε, έτσι δεν είναι; Ας
υποθέσουμε, επιπλέον, ότι εμείς και οι πατέρες μας είχαμε καλλιεργήσει
το νησί και είχαμε φτιάξει όλα τα απαραίτητα για τη ζωή και την
καλοπέραση μας· έστω ότι ερχόταν κάποιος και ήθελε να τα κάνει δικά
του. Τι θα λέγαμε; Θα τον αγνοούσαμε, έτσι δεν είναι; Θα του λέγαμε ότι
μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή μας και τη δουλειά μας.
Αν όμως επέμενε
ότι ήταν ιδιοκτήτης του, νησιού, έβγαζε ένα μάτσο
χαρτιά κι έλεγε ότι αυτά αποδείκνυαν πως όλα του ανήκαν;
Θα του λέγαμε ότι είναι τρελός και θα συνεχίζαμε τη δουλειά μας.
Αν, όμως, είχε πίσω του μια κυβέρνηση, θα της ζητούσε να
προστατεύσει τα «δικαιώματα του», και η κυβέρνηση θα έστελνε
αστυνομία και στρατό για να μας διώξει και να «αποδώσει στον νόμιμο
κάτοχο την ιδιοκτησία του».
Αυτός είναι ο προορισμός της κυβέρνησης –
γι’ αυτό υπάρχει η κυβέρνηση
κι αυτό κάνει διαρκώς.