Κοινοποιησεις

Επιπελαγικό βένθος.

Ασπρόμαυρο και λυτρωτικό
ό,τι πέρασε
παρατείνεται στις φωτογραφίες
το νερό που αναδεύει τις γάμπες
η κίνηση που διορθώνει την μπούκλα
το χαμόγελο που ξεχνά τα λόγια.

Πάντα ήλπιζα να ’χω
έναν τρόπο να σου μιλώ
όταν θα κολύμπαγες στο χαρτί
πάνω απ’ τη συρταριέρα.

Τώρα που ζέστανε
οι αφέλειες ανεμίζουν πάλι απ’ τη θάλασσα
μέχρι τον Οκτώβρη.
Ξαναγελάς και κρυώνεις
καθώς σε τυλίγει το κύμα,
λες κάτι και μπαίνεις
στον τοίχο.

Δεξιά σου ο αέρας σηκώνει
για πάντα το στρώμα.
.
(Από τη συλλογή: Ο διαμελισμός του Αδάμ | Πηγή: oanagnostis)