Κοινοποιησεις

Aχ αυτές οι νεράιδες…

Εντελώς αλλοπρόσαλλα πλάσματα, αγνώστου προελεύσεως, δίχως ημερομηνία παραγωγής και ως εκ τούτου, ούτε λήξεως .

Ζουν στο χώρο της φαντασίας….

Σχεδόν!!

Αέρινες υπάρξεις, απατηλά λεπτεπίλεπτες.
Σεργιανούν τα βράδια -όταν έχει ομίχλη- με πόδια γυμνά που ποτέ δεν εφάπτονται ακριβώς με το έδαφος, συνήθως ίπτανται αυτού μερικά εκατοστά για να μην αφήνουν ίχνη ή απλά επειδή μπορούν.

Προσφιλές θέμα των γιαγιάδων που έχοντας διανύσει μπόλικα χρόνια ζωής, αυθαίρετα παίρνουν το δικαίωμα να τις στριμώχνουν σε αυτοσχέδια παραμύθια.
Δείχνουν εξάλλου άκακες μιας και σχεδόν ζουν στο χώρο της φαντασίας, άσε που δεν αφήνουν και ίχνη.

Αυτές λοιπόν, -άκουσα να λένε, χωρίς να έχω γνωρίσει ποτέ μια κατάδική μου αυτοσχέδια γιαγιά- δεν ανταποδίδουν το βλέμμα, όσο είναι σίγουρες πως τα αισθήματα που τους πρόσφερες ήταν αληθινά.

Έχουν τα μάτια μισόκλειστα λένε, προσεκτικά χαμηλωμένα, προσεκτικά εστιασμένα σε οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση εκτός από σένα.
Το κάνουν για καλό αλλά εσύ το καταλαβαίνεις μετά.

Είναι γεγονός πάντως πως έχουν πανέμορφα μάτια .

Είναι σπάνια αυτά τα πλάσματα και σαν κάθε τι σπάνιο, αυτόματα γίνονται αντικείμενο παράνομης θήρευσης, πιθανά τρόπαια επίδοξων κάποιων που στήνουν πολύπλοκες παγίδες για να αιχμαλωτίσουν έστω μία.
Βλέπεις υπάρχουν και κάποιοι που δεν πιστεύουν στο χώρο της φαντασίας αλλά ποντάρουν στο σχεδόν.

Οι νεράιδες μεταμορφώνονται, ξέχασα να σου το πω εξ’ αρχής.

Θυμώνουν απίστευτα με τους θηρευτές, με τα αντικείμενα, με τα τρόπαια, τις παγίδες.

Δεν έχεις ιδέα πόσο θυμώνουν … Μη μάθεις καλύτερα.

Οι νεράιδες δεν έχουν φωνή, ποτέ κανείς δεν άκουσε λέξη.

Έχουν όμως πύρινο βλέμμα.
Αυτό που σκόπιμα στερούν από τις αληθινές προσφορές, το χαρίζουν απλόχερα στις παράνομες θηρεύσεις.

Είπα ότι μεταμορφώνονται ναι;

Φαντάσου τώρα εσύ μια μυθική Σφίγγα, έστω μια Μέδουσα.

Τα μάτια καλέ μου.. τα μάτια.

Είναι η ώρα που αποφασίζουν να εστιάσουν.
Η ώρα που για κλάσματα του δευτερολέπτου τα γυμνά πόδια αγγίζουν επιτέλους τη γη, η ώρα που ο χώρος της φαντασίας πλέον δε τις χωρά. Αφήνουν ίχνη.

Αρκεί ένα βλέμμα για μια αιώνια παγωμένη εξορία.
Ριζώνουν τότε ξάφνου οι θηρευτές , αποκτώντας περίβλημα πέτρινο που μόνο οι ίδιοι αισθάνονται.
Ασήκωτο βάρος.

Aχ αυτές οι νεράιδες…

Είναι παλιοκόριτσα τελικά!!!

Μα κι αυτοί οι επίδοξοι, γιατί δεν τις άφηναν ήσυχες;
Τόσα και τόσα θηράματα γύρω….

Άβυσσος…

 

Προηγούμενο άρθροΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΥ ΔΑΝΕΖΗ, ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ
Επόμενο άρθροἈπό τήν Μυρωδιά θά Εἰσέλθουμε στήν Οὐτοπία | Larry Cool
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.