Κοινοποιησεις

 

Το μεγαλύτερο ολίσθημα είναι η δοκιμασία
με τη συμβαίνουσα κατάσταση των πραγμάτων.
Αναθυμάμαι τα μαρμάρινα σκαλιά στις πλατείες κάποιων νησιών
και ευρωπαϊκών πόλεων.
Τις έχω μες στις μουσικές και τους στίχους των ποιητών
και τα ονόματά τους μοιάζει να τα μπερδεύει ο νους μου.
Μπορεί να είναι ο Αγγελάκας , μπορεί κι ο Τομ Γουέιτς.
Άγριες των άστρων μουσικές στην άκρη του χαμηλού μισογεμισμένου,
με δυτικό ουίσκι, ποτηριού μου.
Τσιγάρα, εκπνοές καπνού κι ανάσες.
Ένα βλέμμα από μια γυναικεία παρουσία προς τα μένα,
με μπόλικο “σε θέλω, όπως είσαι”.
Το βλέμμα του μπάρμαν, στην παρέα των κοριτσιών
που μόλις είχαν περάσει την πόρτα του ημιυπόγειου μπαρ.
Η φωνή μου βαραίνει και παραγγέλνω το επόμενο στον μπάρμαν
με ένα νεύμα “άλλο ένα”,
χαμογελώντας στη γυναικεία παρουσία.
Ονειρεύομαι γεμάτα μπαρ και αχρείαστους ψυχολόγους.
Κόκκοι άμμου οι σκηνές που έχουν καταγραφεί
στο σκληρό μου δίσκο.
Σαν σε όνειρο κατέβαινα, λέει,
τις σκάλες του μετρό στην Πανεπιστημίου και κάπου εκεί
στο τέλος ένοιωσα πληγωμένος απ΄ την ομορφιά
που μόλις αναγνώρισε πώς από άμορφο άνθρακα
είναι τα περισσότερα διαμάντια.
Αναπολώ τα ξύλινα μπαρ του περασμένου αιώνα
(μερικά χρόνια πριν από σήμερα δλδ.)
κι επινοώ σκηνές με τις λησμονημένες μορφές που είχα ζήσει.
Θυμάμαι τις μεγάλες ξύλινες μπάρες
από τα κατά τόπους ουίσκι μπαρ, που είχα ακουμπήσει.
Σ’ όλες τις μπάρες που έχει τύχει να βρεθώ,
τόνοι θηλυκότητας, σκληρά δάπεδα, που,
αν τα περπατήσεις ξυπόλητος, θα πληγιαστείς
κι ασπρόμαυρα καρέ σκληρής καθημερινότητας.
Τα μπαρ ήταν πάντα τα σημεία μηδέν..
Αλλάζω τα ονόματά τους με άλλα δικά μου
και σκέφτομαι εικονικά ταξίδια σε πόλεις και μπαρ
απ΄ αυτά της Τζακ Ντάνιελς διαφήμισης
ή σ΄ ένα μπαρ μιας ροκ αρένας,
μιας ζωής που μου φωνάζει να μη σταματώ να θέλω
πιότερο να ζω.
Όλη τη ζωή σε στιγμές την αφήνουμε
κι ένα αγαπημένο άρωμα
σα σε βαρύ μπουκάλι κουβαλάμε,
που ταξιδεύει μαζί μας.
Για να είμαστε ελεύθεροι στη μοναξιά μας.

 

Προηγούμενο άρθροΝα μην ξεχάσουμε…Για να μην ξεχαστούμε
Επόμενο άρθροΤηλεγράφημα – Εξάρχεια
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.