Κοινοποιησεις

Μπάσταρδο παιδί της αγάπης ο έρωτας.

Γεννιέται και κανείς δε δηλώνει πατρότητα.

Τον κυοφορούσε ίσως και χρόνια η μάνα του χωρίς καμία προφανή ένδειξη πως μεγάλωνε μέσα της. Τον κυοφορούσε ίσως και παραπάνω από μία ζωές.

Είναι η μόνη εκείνη που ξέρει ποιος τον έσπειρε μέσα της. Η μόνη που δε θα ζητήσει ποτέ επικυρωμένη ληξιαρχική πράξη γέννησης για να νομιμοποιήσει το μπάσταρδο.

Οι ωδίνες που τον απέσπασαν από μέσα της όταν ήρθε η ώρα – όταν πέρασαν χρόνια ή παραπάνω από μία ζωές- αβάσταχτες κι όμως εκείνη δεν είπε λέξη, δε μόρφασε απ’ τον αφόρητο πόνο.

Γελούσε…

«Είναι δικός μου ο γιός, συλλογίζονταν καθώς τον έβλεπε που μεγάλωνε, δικός μου αφού εσύ δε δηλώνεις πατρότητα».

«Σε ποιόν μοιάζω μάνα μου;». Χίλιες φορές τη ρώτησε.

«Ίδιος ο πατέρας σου». Χίλιες φορές του απάντησε.

Ξέρει.

Θα έρθει η στιγμή που θα την αφήσει μα δε νιώθει λύπη.

Τον περιμένει κάπου μια αγάπη που θα γεννήσει το δικό του παιδί και κανείς δε θα δηλώσει πατρότητα.

Αγνώστου Πόθου θα σημειωθεί στα κατάστιχα, μετά από χρόνια, μετά από παραπάνω από μία ζωές.

Ίδιος ο πατέρας του και κείνη…..

Γελούσε…

Προηγούμενο άρθροCALEXICO | Έρχονται για 2 βραδιές στο Ηρώδειο
Επόμενο άρθροΕΙΣΑΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ | Blaise Cendrars
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.