Κοινοποιησεις
Απομακρύνθηκα λίγο από την κοινωνία, προσπάθησα να φύγω μακριά της,
να αποστασιοποιηθώ και να επιβάλλω στον εαυτό μου μια δύσκολη
και επίπονη διαδικασία.
Να την απ αρνηθώ για λίγο να την δω από μακριά.
Θέλησα να κοντράρω τον εαυτό μου και την ψυχή μου.
Θέλησα να βγω από τον σώμα μου και να αιωρούμαι,
μήπως και παρατηρήσω καλύτερα την κοινωνία και τους ανθρώπους που
την περιβάλλουν.
Κρύφτηκα και συναναστράφηκα με λύκους, δαίμονες και φαντάσματα.
Διασταυρώθηκα με βλέμματα άδεια αναίσθητων ανθρώπων και είδα
στα μάτια των λύκων μια πρωτόγνωρη ευαισθησία.
Πόσο οξύμωρο σχήμα είναι αυτό αλήθεια.
Χωρίς την διάθεση να με κατασπαράξουν, αντιθέτως μου έκαναν χώρο
οι λύκοι να κάτσω παρέα τους και προσπάθησαν να με
πείσουν ότι δεν έχουν καμία πρόθεση μου κάνουν κακό.
Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που τα μαχαίρια τους ήταν
από καιρό ακονισμένα και στοχεύουν την πλάτη μου.
Αν και προτιμώ τα ευθύβολα χτυπήματα εκείνοι προτιμούν τα πισώπλατα.
Κράτησα και εγώ μέσα μου την ευαισθησία των λύκων που
δημιουργήθηκε από αυτήν τους την ανάγκη για την μοναχική ζωή.
Και αφού πήρα το μάθημά μου γύρισα πίσω στα άγρια θηρία,
τα ανθρωπόμορφα τέρατα, τους ανθρώπους.
Και πιο έτοιμη από ποτέ πάτησα στα πόδια μου και
ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσω πια τους λογαριασμούς μου.
Δεν ήταν εύκολο, ο πόλεμος δύσκολος και οι αντίπαλοι σκληροί
αλλά καθόλου θωρακισμένοι ψυχικά.
Με πολλά και κενά και ρήγματα.
Παρατηρώντας τους καλύτερα διαπίστωσα τα πολλαπλά κατάγματα της ψυχής τους
που δεν γιατρευόντουσαν.
Όχι εγώ όμως ήμουν αποφασισμένη να μην ακολουθήσω τους δικούς
τους δρόμους, τους γεμάτους αγκάθια.
Ο δικός μου δρόμος είναι δύσβατος αλλά καθαρός, χωρίς ρήγματα.
Ήμουν έτοιμη πια να κάψω την ευαισθησία μου για αυτούς στην πυρά και να διασταυρωθούν τα μαχαίρια μας και όποιος νικήσει.
Ξεστόμισα αλήθειες και γεγονότα που τους κόλλησα στον τοίχο.
Κατάφερα και εισέβαλλα βίαια σε εκείνα τα σκοτεινά και μίζερα
δωμάτια του μυαλού τους και το μόνο που άκουγα ήταν
τις φωνές τις απελπισίας τους.
Διαπίστωσα τις νεκρές τους ψυχές μέσα σε σώματα ζωντανά.
Κατά βάθος τους λυπήθηκα πολύ γιατί είναι τρομακτική η ζωή τους.
Δυσβάστακτη και μονότονη.
Δυσκολεύονται να κάνουν όνειρα, γιατί ζουν σε έναν μόνιμο εφιάλτη.
Έχουν απαρνηθεί από καιρό τον παράδεισο που μπορεί να τους
προσφέρει η ευαισθησία.
Και ζουν μόνιμα στην κόλαση.
Και σε πιο φρικτό μαρτύριο από αυτό νομίζω δεν μπορούν
να υποβάλλουν τον εαυτό τους.