Κοινοποιησεις

Η αμφιβολία μου την ώρα των αντιποίνων.
Όταν η συνείδηση εκδικείται για τα όργιά της.
Η απόσταση απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μου
και όλους τους άλλους.
Η βρώμικη ταινία μοναξιά, αύτη που λεν
αλλιώς ψυχή.
Η ασημένια αναλαμπή της νωρίς το πρωί
στο αξύριστο πιγούνι.
Αυτό το πρόσωπο μεγαλωμένο μέσα
Στον καθρέφτη, αυτό το ίδιο πρόσωπο
Πιο λίγο ακόμα κι από τούτη την αναπνοή
που θαμπώνει το γυαλί.
Το όνειρο να σκορπίσεις, να αφανιστείς
Αλλά όχι εκείνο το φτηνό τέχνασμα:
«Εγώ είναι ένας άλλος».
Πολύ συχνά τα εξαμβλώματα μιας αλλόκοτης
φαντασίας –
Λόγου χάριν πώς θα ήταν αν είχαμε δεκάξι
ή τριάντα δάχτυλα; ‘
Ή κεφαλή σκύλου, πώς θα ήταν μισό σκύλος,
μισό άνθρωπος σε προφίλ;
Εκείνος o λίγος αυτό-οικτιρμός στην εξέταση
αίματος.
Όταν κυλά μπροστά μου αυτό το κόκκινο υγρό,
η μέσα τροφή.
Η αποστροφή που έχω για τις κρυφές κοιλότητες
Μέσα στο κορμί, αυτό πού απεργάζεται
την καταστροφή μου.
Το σώμα αυτό φορώντας ένα ριγέ κοστούμι
(Givenchy).
Αυτός πού παρακολουθεί με την πλάτη γυρισμένη
σ’ ένα φιλμ νουάρ, όχι πολύ ψηλός,
Με την εφημερίδα διπλωμένη κάτω
απ’ τη μασχάλη.
Πολύ σπάνια ήρεμος, χαρούμενος σχεδόν.
Κάποτε σε κατάσταση trance στα μισά του δρόμου
Καθ’ οδόν προς μία λογική.
Στο χιόνι από μακριά μια ουράνια
Κλίμαξ.
Στο σκοτάδι προφέροντας κάποτε
αγοραία λόγια.

(Στίχοι για μεθαύριο από το βιβλίο «Ο ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ / Ποιήματα μιας εικοσαετίας», σε μετάφραση του Θανάση Λάμπρου. Εκδ. Μικρή Άρκτος.)