Κοινοποιησεις
 
 
Φόρεσα την θλίψη μου καπέλο
να μην βλέπω ουρανό.
Ένας ουρανός γεμάτος χαλάσματα.
Ζούμε την εποχή των τεράτων
έλεγε ο Γκράμσι.
Μα η διεθνής κατάσταση ήταν πάντοτε απελπιστική,
έτσι Ρόμπινς;
Ένας αγώνας διαρκείας χωρίς ζωή για έπαθλο,
με νίκες επιφάνειας,
με νίκες για τους τύπους.
Ακόμα,
οι άνθρωποι πεθαίνουν
οι άνθρωποι σκοτώνονται
οι άνθρωποι σκοτώνουν.
Άνθρωποι διαφωνούν
για την αξία μιας ανθρώπινης ζωής.
Ακόμα…
Δεν τα βρίσκουν στα χρώματα και χαρτιά .
(Κι ανάθεμα αν έχει μείνει κάτι για να βρουν)
Άμυνα η θλίψη μου
κρατώντας την απαραίτητη απόσταση
να μην αρρωστήσω και εγώ από τον φόβο.
Σε απόσταση αρκετή, η απελπισία να μην φαίνεται.
Άνθρωποι θέλουμε να λεγόμαστε.
Ακόμα και τώρα…
Στην εποχή μας σύντροφε,
το παιδί μαθαίνει σκυφτό να προχωράει
με μιαν στεγνή ελπίδα κι αιχμηρή.
Στην εποχή μας άνθρωπε,
το παιδί γεννιέται σε συντρίμμια και
πεθαίνει σε συντρίμμια.
Χωρίς ούτε δάκρυα στις τσέπες του.
Προηγούμενο άρθροΣοφία Σταθάκη | Για λίγο έρωτα.
Επόμενο άρθροΕλένη Παπαλαμπροπούλου | παραλήπτης
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.