Κοινοποιησεις
 
Ονειρεύομαι ένα μέλλον γεμάτο από μέλλον,
ένα παρόν άχρονο και ένα τρυφερό παρελθόν.
Ελεύθερα λεπτά. Νεκρούς προσδιορισμούς.
Μέρες ανύποπτες, όνειρα πότες.
Ονειροπαρμένοι ονειροπόλοι με τόσο αγνά, μεγάλα λάθη.
Κάθε ατέλεια θα είναι ευλογία.
Μία αγκαλιά σε κάθε αναπνοή των πρωινών θα
χουχουλιάζει στα σεντόνια,
με τις ελπίδες κρεμασμένες στο ταβάνι.
Ο ήλιος θα χορεύει με τα σύννεφα και μιαν
αγάπη θα κρυφοκοιτάζει πάντα σιωπηλή,
τη ζωή να ξεδιπλώνεται πίσω από την σπασμένη πόρτα.
Προηγούμενο άρθρο«Το προφίλ του δολοφόνου»
Επόμενο άρθροθέμις ιππέκη | ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.