Κοινοποιησεις

τα δάχτυλα θα ήταν αμήχανα
στ’ άγγιγμα
δεν έχουν συνηθίσει
τα χείλη θα μούδιαζαν
πάει τόσος καιρός
που δεν αγγίχτηκαν
κουράζουν τα δευτερόλεπτα
που νιώθεις το στήθος βαρύ
από το μονό κρεβάτι
τα χέρια που κλείνουν
άλλα χέρια απουσιάζουν
από επιλογή εγκατάλειψης
τα ρολόγια κυλούν ασυγχρόνιστα
όπως οι λέξεις
η θλίψη εναλλάσσει τη μέρα με τη νύχτα

Προηγούμενο άρθροΣτ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε! | Μανόλης Ἀναγνωστάκης
Επόμενο άρθροΩχ|δοος
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.