Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες – Κείμενο: ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “ΣΚΕΤΟ JACK”

Εγώ και το κινητό μου τηλέφωνο.
Σχέση αντι/πάθους.
Η ίδια σχέση που με δένει και με τη τηλεόραση, το να μάθω ” και καλά τι έγινε στον κόσμο “.
Να μάθεις, δε λέω αλλά ..όσο εσύ κοιτάς το γυαλί,  χάνεις την εξέλιξη.
Πολλές φορές σταματάμε κυριολεκτικά να ζούμε και ξεχνάμε.
Όσο μπορούμε μη μένουμε σπίτι, θα πω..

Εδώ και χρόνια, μία μέρα μου είχε χαλάσει το κινητό.
Κι ένοιωθα καλά.
Ένοιωθα πως δε μου έλειπε κανείς.
Πέρα -ίσως- από τη φωνή της.

Μετά, σκέφτηκα πως είμαι παιδί του περασμένου (του 20ου) αιώνα, πώς ζούσαμε όλα εκείνα τα χρόνια;
Εκείνα τα γαμάτα σταθερά χρόνια, με τα καντράν και τα μεγάλα νούμερα που πολλές φορές γούσταρες να τα γυρίζεις εντελώς στο καντράν αλλά να μην παίρνεις  επίτηδες,  το σωστό νούμερο.
Υστερα, θυμηθείτε (οι παλιότεροι) όλα εκείνα τα χαρτάκια με αριθμούς που μας δίνανε τα κορίτσια.., κι εκείνα που σημειώσαμε σε κάποιο live στο χέρι μας, για να μη τη χάσουμε..
Τι ξέρουν από αγωνία οι νέες αυτές τηλεφωνικές συσκευές;
Και τα youtube live κι αυτά μαζί..

Τα πρώτα μας live είναι οι παιδικοί μας έρωτες.
Ναι, γειά σας, την Ειρήνη, θα ήθελα”.
Να μιλάς στο ακουστικό με τη μάνα της κολλητής σου, νοιώθοντας δέος και σεβασμό.
Ενοχλώ; ”

Και η αγωνία μέχρι να έρθει στο ακουστικό..
Και μετά, να μιλάς σιγανά γιατί οι υπόλοιποι στο σπίτι κοιμούνται.
Πόση ανυπομονησία να περάσουν εκείνες οι ώρες μέχρι να πάρεις την κολλητή σου να πάτε στο live της μπάντας που γουστάρετε!
Κι ύστερα, πόση έξαψη;!

Το τηλέφωνο συμβάλλει υποτίθεται, στο να εκμηδενίζεται η απόσταση.
Όμως, ποτέ, δεν σου είναι αρκετό.
Ν’ ακούς από το τηλέφωνο και να χαμογελάς, χωρίς εκείνη να το βλέπει, χωρίς να τη μυρίζεις, χωρίς να την αγγίζεις ή να μπορείς να «δεις» τις αντιδράσεις του προσώπου της..

Πόσα like να δαπανήθηκαν μπροστά σε οθόνες και Live streaming  χθες βράδυ στους 1000MODS στο κατάμεστο αγαπημένο live stαge της Πειραιώς;

Αυτή τη μπάντα επιβάλλεται να τη δεις και να την ακούσεις (όχι στο you tube).
Να δεις το χαμόγελο και την καύλα του κόσμου για να καταλάβεις.
Μαζί με το κορίτσι και το χαμόγελο της, live όχι στην άλλη άκρη του κινητού.

Είναι η καύλα που φέρνει η μουσική, είναι οι στιγμές που μπορείς να την ξαναερωτευτείς, να την νοιώσεις, να την μυρίσεις.
Να χώσει τη μύτη της στο λαιμό σου και, συ απνευστί να σνιφάρεις τζούρες από το άρωμά της.
Ξέρετε, το γουστάρω τούτο το 1000MODS χάος.

Αρχίζω πάντα με την λέξη “καύλα”.
Σκέφτομαι   για λίγο πως  ενδέχεται να σου ακουστεί χυδαία αλλά απωθώ τη σκέψη και τη βάζω.
Συνεχίζω, γράφοντας πως ήταν Καύλα χθές βράδυ το live 1000MODS.
Το σβήνω κι ανάβω τσιγάρο και σε φέρνω στο μυαλό, μήπως μπορέσω να το αποδώσω καλύτερα.
Τότε σκάνε στο μυαλό όλες εκείνες οι παραισθήσεις που νοιώσαμε – ζήσαμε.

” Καύλα “, ” καύλα  ρε μωρό μου “, είπε και το κορίτσι, “καύλα, ναι “.

Το live των 1000MODS ήταν καύλα.

Δε ξέρω αναγνώστη τι είναι αυτό που γυρεύεις ν’ ακούσεις.
Δε ξέρω ποιες λέξεις θα μπορούσαν να το χωρέσουν.

Το live των 1000MODS ήταν καύλα , όπως κι αυτή η γαμημένη καμπύλη στο πρόσωπό της.
Αυτή η καμπύλη που θέλω να βλέπω όταν διασκεδάζουμε.

Αυτές οι στιγμές είναι πιο κοντά στην αιωνιότητα.
Αυτές και οι ανάσες της, πιο κοντά σε μένα..

Καύλα.
Λέξη ιερή, που  μεταλαμπαδεύτηκε ακαριαία  από τους 1000MODS, στο συγκλονιστικό τους κοινό!

Προηγούμενο άρθροΣώσε-al Waste
Επόμενο άρθροΤο μίσος | La Haine (1995)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.